Говор на Агнеза Гонџа Бојаџиу позната како Мајка Тереза-Нобелова награда за Мир

мајка тереза во рацете ја држи нобеловата награда за мир 1979

Говорот на Блажената Мајка Тереза
доделувањето на Нобеловата награда за мир
10.12.1979 Осло, Норвешка
 
Дозволете заедно да му се заблагодариме на Бога за оваа прекрасна можност заеднички да ја изразиме радоста за тоа што шириме мир, радоста за тоа што меѓусебно се сакаме и што го сакаме Него, затоа што најсиромашните се наши браќа и сестри.
Се собравме овде за да му се заблагодариме на Бога за овој подарок на мирот. На сите вам ви ја дадов молитвата за мирот со која се молеше Франц фон Асиси пред многу години и размислувам за тоа дали и тој не ја чувствуваше истата потреба што ние ја чувствуваме сега.
-Направи нe достојни, Господару, да им служиме на луѓето во целиот свет што живеат и умираат во беда и глад. Дај им преку нашите раце леб и преку нашата разбирачка љубов мир и радост. Господару, направи ме гласник на Твојот мир, да донесам љубов онаму каде постои омраза; каде владее неправда – духот на простувањето; каде има неединство – единство; каде има очај – надеж; каде има сенки – светлина; каде има тага – радост. Господару, дозволи да барам, повеќе да тешам отколку да бидам тешена; да разбирам отколку да бидам разбрана; да сакам отколку да бидам сакана; бидејќи со заборавање на самиот себе човек наоѓа; со простување се простува; со умирање се разбудуваш во вечниот живот. Амин.“
Бог го сакаше светот толку многу што ни го подари својот син; му го даде на девица, на света Дева Марија, а таа побрза во моментот, кога доби живот во себе, да го даде на друг. А што правеше таму? Ја заснова работата на слугинка. Таа служеше. Ја ширеше радоста да се сакаат другите. И, Исус Христос те сака и тебе и мене и го даде својот живот за нас. И, како тоа да не беше доволно за него, постојано велеше: „Сакајте, како што јас Ве сакав, како што сега Ве сакам.“ А, како треба да сакаме? Да сакаме со тоа што даваме, бидејќи тој ни го даде својот син. Тој го даде својот живот за нас и продолжува да дава; дава овде, насекаде, во нашиот сопствен живот и во животот на другите.
За него не беше доволно да умре за нас, тој сакаше да се сакаме еден со друг, да го гледаме него во другиот.А, за да се биде сигурен дека разбираме што ни треба тој ни рече дека во смртниот час ќе бидеме мерени според тоа што сме биле за сиромашните, гладните, голите, оние без своја татковина. Тој стана сам гладен, голем без татковина, гладен не само за леб, туку за љубов, гол не без едно единствено парче облека, туку гол без човеково достоинство; без татковина не само затоа што нема свој дом, туку без татковина затоа што е заборавен, несакан, незгрижен, нељубен од никого. А тој рече: „Она што му го сторивте на најмалиот од моите браќа, тоа ми го сторивте мене“.
Толку е прекрасно за нас да станеме свети преку оваа љубов. Светоста, имено, не е луксуз за малкумина, туку едноставна обврска за секој од нас. И само на тој начин, ќе постигнеме меѓусебна љубов.
Денес, кога ја добивам оваа голема награда – јас лично сум сосем недостојна за неа – се радувам за нашите сиромашни, среќна сум дека можам да ги разберам сиромашните, подобро кажано бедата на нашите луѓе. Благодарна сум и многу среќна што ја добивам оваа награда во името на гладните, голите, оние без татковина, хендикепираните, слепите, болните од лепра. Во името на сите оние што се чувствуваат непосакувани, нељубени, незгрижени, истуркани од нашето општество. Ја прифаќам оваа награда во нивно име и сигурна сум дека оваа љубов ќе донесе љубов, која што е полна со разбирање меѓу богатите и сиромашните. На ова инсистираше Исус, затоа дојде на овој свет, да им ја даде оваа радосна порака на сиромашните.
Пред неколку недели се здружија неколку сиромашни лица. На сиромашните сакавме да им ја објавиме радосната порака: „Бог нe сака, ние го сакаме, тие се за нас некој, и тие се создадени од истата љубена рака Божја за да сакаат и да бидат сакани.“
Нашите сиромашни се големи луѓе, тоа се луѓе достојни да се сакаат. Не им е потребно нашето сочувство и симпатија, потребна им е нашата љубов полна со разбирање. Потребен им е нашиот респект, сакаат да ги третираме со љубов и почит. А јас чувствувам дека ова го дознаваме, дека дури сега треба да научиме каква е смртта на нашите луѓе.
Никогаш нема да заборавам кога еднаш видов еден човек на улица. Беше покриен со црви. Неговото лице беше единственото место што беше чисто. Го донесов во домот за згрижување, а тој ми рече само една реченица: „Живеев на улица како животно, но сега ќе умрам како ангел, сакан и згрижен.“ И почина прекрасно. Отиде во домот Господов. Смртта не е ништо друго освен одење во домот на Бог. Чувствував дека тој се израдува на оваа љубов, дека беше посакуван, љубен, дека беше некој за некого.
Убедена сум во нешто што би сакала да ви го кажам: најголемиот уништувач на мирот е врисокот на невиното, нероденото дете. Ако мајка може да го убие своето дете во своите пазуви, какво потешко злосторство постои од ова, како да се убиваме едни со други? Дури и во светото писмо стои: „Дури и кога мајката би го заборавила детето, јас нема да го заборавам.“ Но, денес се убиваат милиони неродени деца, а ние не велиме ништо. Во весниците го читаме ова или она, но никој не говори за милионите мали, кои биле прифатени со истата љубов како и Вие и јас, со животот Божји. А не велиме ништо, неми сме.
Нациите, кои го легализираа абортусот се најсиромашните нации. Тие ги застрашуваат малите, го застрашуваат нероденото дете. А детето мора да умре, бидејќи тие не го сакаат детето – не сакаат едно дете повеќе – и детето мора да умре.
И ве молам во името на малите: спасете го нероденото дете, согледајте го присуството Господово во него!
Кога Марија ја посети Елизабета детето скокаше од радост во пазувата на мајката во моментот кога Марија дојде во куќата. Нероденчето донесе среќа. Затоа ветуваме овде да го спасиме секое неродено дете. Дајте му ја на секое дете можноста да сака и да биде сакано. Сузбивање абортус со присвојување. Со Божјата милост ќе успееме во тоа. Бог ја благослови нашата работа. Спасивме илјадници деца, тие најдоа свој дом, во кој се сакани, каде нивното присуство се посакува, каде донесоа радост.
Затоа денес од вас барам, Висости, екселенции, дами и господа, сите вие, кои сте дојдени од сите земји на светот: молете се да имаме храброст да го заштитиме неродениот живот. Овде, во Норвешка ја имаме можноста да се застапуваме за тоа.
Бог да ве благослови со благосостојба, но во многу семејства тука можеби има некој што не гладува за парче леб, кој се чувствува можеби заборавен или несакан, кому му треба љубов.
Љубовта започнува дома, таму најпрво.
Никогаш нема да заборавам едно мало дете, хинду-момче на четири години. Тоа некаде слушнало: „Мајка Тереза нема шеќерче за своите деца“. Отишло дома кај своите родители и им рекло: „Три дена нема да јадам шеќер, ќе и го подарам на Мајка Тереза“. По три дена неговите родители мораа да го доведат кај мене, кога ми подари мала чашка со шеќер. Колку многу го сакав ова мало дете! Тоа сакаше до болка. Не заборавајте дека на овој свет постојат многу деца, многу жени, многу мажи, кои го немаат она што го имате Вие, и мислете на тоа, да ги сакате и нив, додека не почне да боли.
Пред некое време видов едно дете на улица, на чие лице можев да видам дека беше гладно. Не знам колку дена немало јадено ништо. Му дадов парче леб што детенцето едвај го јадеше. Му реков на детето: „Ајде, јади го лебот!“ Детето ме погледна со широко отворени очи и ми рече: „Страв ми е да го изедам лебот, бидејќи се плашам дека кога ќе го изедам ќе бидам уште гладен!“
Големината на сиромашните е реалност. Еднаш еден господин дојде кај мене и ми рече: „Онаму живее едно хинду-семејство со осум деца, кои веќе долго време гладуваат“. Земав ориз и го однесов кај нив. Нивните очи сјаеја од глад. Додека бев таму, мајката го подели оризот и излезе со една половина. Кога се врати, ја прашав што направила. Таа одговори: „Тие се исто така гладни“. Знаеше дека нивните соседи, едно муслиманско семејство беа исто така гладни. Она што најмногу ме збуни не беше тоа што им даде нешто на соседите, туку дека во своите маки и глад знаеше дека и некој друг е гладен. Имаше да подели и храброст и љубов.
Oва е тоа што го посакувам од вас: сакајте ги сиромашните, и не вртете им го грбот, бидејќи така му го вртите грбот на Бога. Тој сам стана гладен, гол, без татковина, за да ја имаме јас и вие можноста да го сакаме. Каде е Бог? Како можеме да го сакаме? Не е доволно да се каже: „Боже, те сакам!“ Го сакаме Бог на овој свет со тоа што нешто предаваме, даваме на друг. Секако дека можам сама да го изедам шеќерот, но можам и да го дадам. Можам да го дадам на возрасни, можам да го дадам на децата. Кога би давале во текот на целиот ден, во текот на целиот живот, ќе бидеме изненадени еден убав ден кога луѓето ќе делат и ќе се радуваат за тоа.
Така, се молам за вас, да ја доведете молитвата во вашето семејство. Плодот на молитвата ќе биде тоа што веруваме дека го правиме тоа за Бог. Ако навистина веруваме во тоа, ќе започнеме да сакаме, а и секако ќе се сакаме, најпрво во нашиот сопствен дом, потоа нашиот ближен сосед, па луѓето во земјата во која живееме. Да се помолиме сите на еден глас: „Боже, дај ни храброст да го заштитиме секое неродено дете.“ Бидејќи детето е најголемиот Божји подарок за семејството, за еден народ и светот.
Бог да ве благослови!

Comments

претседателот Ѓорге Иванов по свеченоста во Ватикан изјави

„Ние треба да сме горди затоа што имаме сограѓанка Светица. Треба да сме горди за нејзиното дело, на сето тоа што го направила. Ние кои живеееме на истиот простор истото да го направиме, да ја продолжиме таа енергија што ја имала целиот свој живот, со истиот интензитет и намера да се шири добрина, помош и утеха.“
 
 изјва на претседателот Ѓорге Иванов по завршената свеченост во Ватикан ,по која мајка тереза беше прогласена за светица.
 
 

 

Говорот на папата Френцис ватикан 4 септември 2016 (англиски)

Mother Teresa, whose work with the dying and destitute of Kolkata made her a global icon of Christian charity, was made a saint on Sunday at a ceremony at St. Peter's Square in Vatican City. Her elevation to Roman Catholicism's celestial pantheon came in a canonisation mass presided over by Pope Francis in the presence of 100,000 pilgrims.
 
"For the honour of the Blessed Trinity... we declare and define Blessed Teresa of Calcutta (Kolkata) to be a Saint and we enroll her among the Saints, decreeing that she is to be venerated as such by the whole Church," the pontiff said in Latin. The ceremony came a day before the 19th anniversary of Teresa's death in Kolkata, where she spent nearly four decades tending to the poorest of the poor.
 
Here is the full text of Pope Francis’ homily for the canonisation of St Teresa of Calcutta:
“Who can learn the counsel of God?” (Wis 9:13). This question from the Book of Wisdom that we have just heard in the first reading suggests that our life is a mystery and that we do not possess the key to understanding it. There are always two protagonists in history: God and man. Our task is to perceive the call of God and then to do his will. But in order to do his will, we must ask ourselves, “What is God’s will in my life?”
 
We find the answer in the same passage of the Book of Wisdom: “People were taught what pleases you” (Wis 9:18). In order to ascertain the call of God, we must ask ourselves and understand what pleases God. On many occasions the prophets proclaimed what was pleasing to God. Their message found a wonderful synthesis in the words “I want mercy, not sacrifice” (Hos 6:6; Mt 9:13). God is pleased by every act of mercy, because in the brother or sister that we assist, we recognize the face of God which no one can see (cf. Jn 1:18). Each time we bend down to the needs of our brothers and sisters, we give Jesus something to eat and drink; we clothe, we help, and we visit the Son of God (cf. Mt 25:40).
 
We are thus called to translate into concrete acts that which we invoke in prayer and profess in faith. There is no alternative to charity: those who put themselves at the service of others, even when they don’t know it, are those who love God (cf. 1 Jn 3:16-18; Jas 2:14-18). The Christian life, however, is not merely extending a hand in times of need. If it is just this, it can be, certainly, a lovely expression of human solidarity which offers immediate benefits, but it is sterile because it lacks roots. The task which the Lord gives us, on the contrary, is the vocation to charity in which each of Christ’s disciples puts his or her entire life at his service, so to grow each day in love.
 
We heard in the Gospel, “Large crowds were travelling with Jesus” (Lk 14:25). Today, this “large crowd” is seen in the great number of volunteers who have come together for the Jubilee of Mercy. You are that crowd who follows the Master and who makes visible his concrete love for each person. I repeat to you the words of the Apostle Paul: “I have indeed received much joy and comfort from your love, because the hearts of the saints have been refreshed through you” (Philem 1:7). How many hearts have been comforted by volunteers! How many hands they have held; how many tears they have wiped away; how much love has been poured out in hidden, humble and selfless service! This praiseworthy service gives voice to the faith and expresses the mercy of the Father, who draws near to those in need.
 
Following Jesus is a serious task, and, at the same time, one filled with joy; it takes a certain daring and courage to recognize the divine Master in the poorest of the poor and to give oneself in their service. In order to do so, volunteers, who out of love of Jesus serve the poor and the needy, do not expect any thanks or recompense; rather they renounce all this because they have discovered true love. Just as the Lord has come to meet me and has stooped down to my level in my hour of need, so too do I go to meet him, bending low before those who have lost faith or who live as though God did not exist, before young people without values or ideals, before families in crisis, before the ill and the imprisoned, before refugees and immigrants, before the weak and defenceless in body and spirit, before abandoned children, before the elderly who are on their own. Wherever someone is reaching out, asking for a helping hand in order to get up, this is where our presence – and the presence of the Church which sustains and offers hope – must be.
 
Mother Teresa, in all aspects of her life, was a generous dispenser of divine mercy, making herself available for everyone through her welcome and defence of human life, those unborn and those abandoned and discarded. She was committed to defending life, ceaselessly proclaiming that “the unborn are the weakest, the smallest, the most vulnerable”. She bowed down before those who were spent, left to die on the side of the road, seeing in them their God-given dignity; she made her voice heard before the powers of this world, so that they might recognise their guilt for the crime of poverty they created. For Mother Teresa, mercy was the “salt” which gave flavour to her work, it was the “light” which shone in the darkness of the many who no longer had tears to shed for their poverty and suffering.
 
Her mission to the urban and existential peripheries remains for us today an eloquent witness to God’s closeness to the poorest of the poor. Today, I pass on this emblematic figure of womanhood and of consecrated life to the whole world of volunteers: may she be your model of holiness! May this tireless worker of mercy help us to increasingly understand that our only criterion for action is gratuitous love, free from every ideology and all obligations, offered freely to everyone without distinction of language, culture, race or religion. Mother Teresa loved to say, “Perhaps I don’t speak their language, but I can smile”. Let us carry her smile in our hearts and give it to those whom we meet along our journey, especially those who suffer. In this way, we will open up opportunities of joy and hope for our many brothers and sisters who are discouraged and who stand in need of understanding and tenderness.

Закажана канонизација на Мајка Тереза за светица

Канонизација на Мајка Тереза

Македонска црковна и државна делегација предводена од претседателот на Република Македонија, Ѓорге Иванов денеска 4 септември 2016 , ќе присуствува на церемонијата на канонизација на Мајка Тереза во Ватикан.Претходно во 2003 ,папата Јован Павле Втори ,јавно ја изврши церемонијата на беатификација ,како прв стадиум за прогласување на светица.Тогаш пред 300 000 собрани на плоштадот пред „Свети Петар“ од македонската делегација присуствуваше ,сега веќе починатиот председател на Македонија Борис Трајковски Се очекува церемонијата повторно  да се одржи на плоштадот „Свети Петар“, а поглаварот на Римокатоличката црква, Папата Франциск да ја прогласи Мајка Тереза за Светица.

Делегација од Индија по повод беатификација на Мајка Тереза

Мајка Тереза ​​ќе биде прогласенa за светица од страната на папата Францис на Римокатоличката црква во церемонија за канонизација во Ватикан денес ,во присуство на повеќе од сто илјадници  следбеници од сите делови на светот.
Од Индија, централна делегација од 12 члена, предводена од министерот за надворешни работи Sushma Swaraj и две државни делегации власт на ниво од Њу Делхи и Западен Бенгал, предводена од началникот министри Arvind Kejriwal и Мамата Банерџи .
Калуѓерките од Мисионери на милосрдието, кое е основана од покојниот нобеловка за мир во свтот , изјавија дека канонизација во Рим , ќе биде со универзално значење и посебно , поради популарноста на мајка Тереза.
На церемонијата ќе присуствува група од околу 40-50 монахињи од различни делови од светот , предводена од главната сестра на Мисионерите на милосрдието Марија Према.
Покрај Архиепископот Калкута Томас D'Соуза, околу 45 епископи од цела Индија се сега во Ватикан. Во март, папата Френсис најави дека мајката, кој 45 години помина во служба на сиромашните и болните на улиците во Калкута, ќе биде издигната на прогласена за светец ,по двете чуда Црква кои се признаени ,а  се припишуваат на нејзе по нејзината смрт.
 
По тој повод серија на настани се одржуваат денес во недела, во Калкута , градот каде што мајка Тереза живеела.Ќе биде организирана специјална програма и монахињите ветија дека ќе го прослават овој настан, со најсиромашните од сиромашните.
 
* 2002 година, Ватикан официјално го призна чудото по нејзината смрт, и тоа на лекување на жена од Бенгал, Моника Besra, која боледувала од абдоминален тумор.  
*Второто чудо беше од Бразил, каде што едно лице беше чудесно исцелен, како резултат на нејзините претходни молитви.
 
Традиционалните постапката на канонизација бара потврдени и посведочени најмалку две чуда.

„Денови на Света Мајка Тереза“

На плоштадот „Македонија“ во Скопје денеска 11 септември 2016 ,пригода за татковинската прослава на „Денови на Света Мајка Тереза“ ќе биде одржана понтификална света миса ,а повод нејзиното прогласување за Светица.Светата миса треба да ја предводи специјалниот папски кардинал, сараевскиот надбискуп, кардиналот Винко Пулиќ-кој е најавен како гостин. Се очекува свое обраќање да има и претседателот на Република Македонија, Ѓорге Иванов, кој истовремено е и покровител на оваа прослава. Покрај него , најавено е обраќање и на Скопскиот бискуп и апостолски егзарх Киро Стојанов.

Индискиот пм Нарендра Моди по прогласува Света Мајка Тереза

Индискиот премиерот Нарендра Моди ја пофали калуѓерката, кој стана глобална икона поради нејзината работа со лица пред умирање и лишени од најблиски од Калкута.
Моди, кој во моментот престојува во Кина  за Самитот на земјите од Г-20 изјави дека светоста на Мајка Тереза ​​е "незаборавен и горд момент", по нејзината  канонизација ја во Ватикан.

повод канонизација на Мајка Тереза

„Мајка Тереза СВЕТИЛКАТА СЕ УШТЕ ГОРИ“ објавена септември 1999 од Јасмина Миронски

„Мајка Тереза - граѓанка на Скопје, граѓанка на светот“ септември 1998 од Јасмина Миронски

Јасмина присуствува на погребот на Мајка Тереза на 15 септември 1997

исто посветата во „СВЕТИЛКАТА СЕ УШТЕ ГОРИ“ 6 септември 2001 

предна корица на книга „Мајка Тереза СВЕТИЛКАТА СЕ УШТЕ ГОРИ“задна корица на книгата „Мајка Тереза СВЕТИЛКАТА СЕ УШТЕ ГОРИ“ од миронска

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Мајка Тереза СВЕТИЛКАТА СЕ УШТЕ ГОРИ“